De Cyberbeveiligingswet schrijft niet voor welke tools je moet kopen. Ze schrijft wel voor wat je technisch op orde moet hebben — en dat is waar de meeste organisaties vastlopen: niet op de wet zelf, maar op de vertaling naar hun eigen infrastructuur.
Netwerksegmentatie
Eén plat netwerk waarin elk apparaat bij elk ander apparaat kan, is precies wat een aanvaller nodig heeft om na één besmet laptopje je hele omgeving over te nemen. Segmentatie — gasten-wifi los van kantoornetwerk, productieomgeving los van kantoorautomatisering — beperkt hoe ver een incident kan reizen.
Patchbeheer met bewijs
“We updaten regelmatig” is geen antwoord meer. De wet vraagt een aantoonbaar proces: wélke systemen, hoe vaak, en wat er gebeurt als een patch een kritieke kwetsbaarheid dicht. Dat betekent een overzicht van je apparaten en software, en een vastgelegd ritme.
Toegangsbeheer en logging
Wie kan er bij wat, en kun je dat achteraf aantonen? Een centraal overzicht van accounts en rechten, plus logging die lang genoeg bewaard blijft om een incident te reconstrueren, zijn allebei vereisten die vaak pas na een incident blijken te ontbreken.
- Netwerksegmentatie tussen kritieke en overige systemen
- Een actueel overzicht van apparaten, software en versies
- Een vastgelegd patchproces, inclusief noodprocedure bij kritieke lekken
- Centraal toegangsbeheer met minimale rechten per rol
- Logging die een incident achteraf reconstrueerbaar maakt
Twijfel je of jouw infrastructuur aan deze eisen voldoet? KNDIT brengt het in kaart en laat precies zien waar de gaten zitten.